Minsan masarap umupo na lang
makinig sa himig ng hangin
manood ng sayaw ng mga dahon
magpayapos sa init ng araw
magpahalik sa lamig ng gabi
Minsan masarap mangarap
bumalik sa ibang nakaraan
maramdaman ang gustong hinaharap
mabuhay sa planadong kasalukyan
at maramdaman ang mga ito labas sariling kaisipan
Minsan. Sana.
A granuloma is a medical condition characterized by a noncancerous inflammation in the tissue. Typically, a granuloma encompasses only a small part of the tissue. For the most part, a person with a granuloma does not experience any signs or symptoms. In fact, most granulomas are found through an x-ray that is performed for unrelated reasons. When found during an x-ray examination, the granuloma is often mistaken for cancer.
The majority of granulomas are the result of an injury to the tissue, particularly as the result of infection. In some cases, a granuloma may occur in the lungs as well. In fact, the most common cause of granuloma is a fungal infection in the lungs, which is called histoplasmosis. Other conditions associated with a granuloma formation include berylliosis, syphilis, sarcoidosis, Crohn’s disease, tuberculosis, Churg-Strauss syndrome, and Wegener’s granulomatosis.
The granuloma that forms as the result of these conditions is generally a calcified granuloma. This type of granuloma contains deposits of calcium and usually takes time to develop. Therefore, most granulomas have been present in the body for a very long time before they are identified.
Another form of granuloma is granuloma inguinale, which is a bacterial infection of the genital area. This form of granuloma is caused by a bacteria called Calymmatobacterium granulomatis and mostly affects individuals living in tropical and subtropical regions, such as Guyana, Southeast India, and New Guinea. In addition, this sexually transmitted form of granuloma affects men more often than women, particularly homosexual males. An individual with granuloma inguinale develops blisters or lumps in the genital region, which ultimately become open sores. It takes about 80 years after exposure for granuloma inguinale to develop into open sores.
It is essential for granuloma inguinale to be treated right away, as it can cause a great deal of damage to the genitals and can spread to other areas of the body. In order to treat the condition, it is generally necessary to take antibiotics and to allow the area to heal for three to five weeks. In addition, a person who becomes infected by granuloma inguinale is capable of catching the disease again at a later time.
Source:http://www.wisegeek.com/what-is-granuloma.htm
----
Guess why I posted this. 
ZERO. TWO.
Damn. Reality check people!
I didn't expect this would happen. I expected something better, something champion-like.
But hey, this aint Kansas, Dorothy.
The fairytale story of our championship is no more. This season is a whole new show. A whole new story. And it seems that some players are still sauntering in pages of basketball lore.
Yes, Japs is making his charity trip worthwhile, and somehow made a trifecta in the second game. But Japs is still inconsistent with his outside shot. Teams can still live with him throwing bricks and prayers and actually making one go in once in a game.
Yeah, some players beefed up. (probably had some extra rice due to the championship! 4phl07 private language. hahaha) But Espiritu still has to make two threes in a row (i believe he's 0/4 in the first game). Canlas, who i told Kali will be the scorer of the team, though leaner now, still has to make a significant contribution on scoring.
Yeah, we're just unlucky coz we can't hit threes anymore. Oh come on! You can still score two points in basketball. Do a ball fake from the rainbow, drive, pull up and score two. And if somehow the lane is open, go stong and get fouled. It's easier to score from the free throw than score threes. Yeah, mas astig ang tres! But basketball isn't about flash, it's about efficiency (see Spurs-Cavs game).
Well, UST happens to be adjusting to Jojo Duncil's exodus to the pros. It takes 5, boy. Jojo might have been THE player for UST, but he's not THE team (nice diaz!). People need to learn to step up. Like what they did last year. In one game Jojo scores 20, the next game Espiritu drops 20, and following game Ababou shot the lights out with another 20. This year? I guess Pido has to step up (hahaha.).
In my humble opinion as a basketball enthusiast, UST need to do a few things:
[1] Defense for Defense. "Defense wins championship," I remember reading from Bill Russell's blog. And defense is what we need in our journey for our championship's defense. The lack of defense makes it easier for opponents to score, and our lack of scorers makes it hard for us to fight a scoring battle. Defense is the way to go.
[2] Press Break. People have noticed this. UST has a hard time to break the press. The weaker (in comaprison to the DLSU version) Pumaren press killed us in the first game. And the Tams press humiliated us for more than a half. We've got to learn how to help the point guard cross the midway line. We have guys like Espiritu and Ababou who can act as another guard in case the point guard gets trapped. People need to communicate and people need to help if UST has plans to break the press.
[3] In and Out Game.This is the basketball philosophy of the ex-Rockets coach Van gundy. To establish the inside game first, to make the life of the shooters easier. We have the inside presence, c/o Cruz. to this kind of game. We have to make other teams commit double team against Jervy. Then we have to learn to swing the ball, or to move without the ball better.Shooters better make open shots, or bettter learn to drive the ball and get that foul.
Di dapat yung mga players nanonood lang, nakatanga, at naghihintay ng bola na dumating sa kamay nya. You have to want it, you have to get it!
[4] PUSO! This is what made us win last year. This is what we lack now. There might have been glimpses of this against FEU, but we can't fool ourselves. Di na ito ang dating UST team na may puso.
But no matter what happens.
Black Gold, Black White! GO FIGHT FIGHT FIGHT!
PS: WTF! What's up with Mirza, Pido?!
----------
Matagal ko nang pangarap makita ang pangalang PILIPINAS sa loob ng basketball court ng Olympics. Yung oras na makita ko ito sa telebisyon ay siguradong iiyak ako sa galak, iiyak ako dahil maipagmamalaki ko na ako ay Pilipino.
Hindi ko maintindihan kung bakit madaming ayaw magtagumpay ang Team Pilipinas sa FIBA-Asia Tournanment. Pinapagana na ba nila ang pagiging alimasag nila? O baka inggit na naman sila kasi di sila sisikat pag nanalo ang bansa natin?
Malaki ang tiwala ko sa Team Plipinas. Malaki ang tiwala kong kaya nila maging numero uno sa atin kontinente. Kaya nila ito, kahit pa sabihin ng iba na ang larong ito ay para sa matatangkad lamang (marahil di na tumangkad at nasupalpalan sila noong bata pa lang sila).
Eto pangako ko sa sarili ko, pagnakapasok ang Pilipas sa Olympics sa 2008, magiipon ako para makapanood kahit isa lang laro nila.
*edit: shit. dyslexic*
and I was under its eyes...
Damn. Tough luck.
-----
Yesterday afternoon's downpour irritated me more than the usual rain because of three things:
[1] I decided not to bring an umbrella that morning because I thought that there wouldn't be any rain later in the day (should have watched the weather report the night before)
[2] I just shined my shoe (which is like one in a blue moon)
[3] I just had enough money to travel by jeep back to the condo! No cab ride for me. >.<
----
But the rain made me look back at the past. (*lol* nostalgic!)
Ang bawat patak ng ulan sa daan, bawat kwento ng mga taong naiinip sa paghihintay sa harap ng gusali ng CTB, at sa bawat oras na sinusunog ko sa pag iisip ng gagagwin habang umuulan ay nagpaalala sa akin ng UST.
Sa ikatlong buwan ko pa lamang sa unibersidad ay nakita ko na ang maalamat na ilog ng España. Inis na inis ako noon kasi huli nang ibinalita na wala na palang klase, kung kelan pa baha na saka pa nila sinabi. Ang masama pa dito, kasama ko ang pinsan kong babae, na naka all white na uniform. Kaya todo buhat at akay. Dun pa lang, sinumpa ko na ang unibersidad. Akala ko noon ay di na mangyayari ito ulit sa akin, pero mali ang akala ko.
Sa huling taon ko sa UST at sa huling semester, inabot na naman ako ng baha.
Naisip namin na mag cut sa klase ng Philo of Religion dahil bukod sa feeling namin ay walang kwenta na naman ang topic, ay gusto din namin mag DoTa. Dun pa kami nakapwesto malapit sa may pintuan ng Arena.
Imon: oi voltz umuulan na, tara na.
Voltz: eh di nabasa tayo. mamaya na. scared?
Em: mamaya na lang, kill pa kita eh.
Imon: lol. sige.
Kaya ayun, paglabas namin ay baha na ang Dapitan. Tapos para makatawid ay kinakailangan pa namin bayadan si Kuya Tadyak ng bente. Malas. Akala ko ay yun na ang hangganan ng kamalasan ko. Yun pala ay nagsisimula pa lang ito.
eto pala isang entry ko tungkol dito.... [mula sa friendster]
Bumaba mula sa langit ang galit ng mga anghel. Tinangay ang mga basura, binaha ang mga kalye, sinira ang daloy ng trapiko, at pinalusong ako sa agos ng ilog ng Sampaloc.
Naranasan ko ito sa unang pagkakataon noong Agosto 2003. Pero hindi ko inaakalang maaulit muli ang pangyayri iyon, ang masama pa nito ay mas malupit pa ang nangyari.
Dala ng katamaran ay lumiban kami sa klase ng Rationalism para mag DotA. Masaya naman ang kinahinatnan ng laro, hindi na namin namalayan ang oras, pati ang nangyayari sa labas. Kaya andoon kami pagkatapos ng laro, nakatanga sa umaagos nang tubig sa dating kalye ng Dapitan. Ayos. Nakarma agad kami tuloy.
*fast forward*
Pagkaraan ng isang oras mahigit na paghihintay sa loob ng unibersidad, napagpasyahan namin ni Lis na tahakin na ang daan pauwi sa kanila. Sapagkat ang mga sasakyan, na tila mga bangka na sa Laon Laan, ay puro patay na ang makina at mahimbing na nakasawsaw sa baha.
Ayos. Adventure.
Mula sa kalye ng Navarra hanggang sa Lacson ay maririnig ang sigaw ni Lis sa pandidiri sa bahang umaagos sa kanyang paa. Habang ako naman ay kalmadong nagmumura sa aking isip sa mga nangyayari.Nang makarating sa Lacson ay nakita namin ang pagkabuhol buhol ng trapiko dito. Nakita ko rin ang pagiging makasarili ng tao pagdating ng krisis. Buti na lang at nagsawa na rin si Lis sa pagsigaw, nakakadagdag inis din kasi ito.
Hindi ko inaakalang malalakad namin ang kahabaan ng Laong Laan, mula Navarra hanggang sa Isarog (na dalawang kanto lang ang layo sa Mayon.). Tapos may baha pa na nilunod ang aking balat na sapatos at ang aking pinalatsang pantalon. Asar. Sakit pa ng likod ko.
May mga kaklase akong na stranded sa loob ng AB nun. Balita ko ay may Jollibee Meal na naman sila c/o Dean's Office. Tapos nagki paglaro yung mga prof sa kanila ng "pinoy henyo" sa faculty room. Habang ako ay parang basang sisiw na nanginginig sa bahay niya. :)
----
Ang ulan din ito ay pinaalala sa akin muli kung gaano ako kapabaya nung nag aaral pa lang ako.
Mataas daw ang IQ ko, ayon sa IQ tests na kinukuha ko sa internet at sa eskwelahan. Pero underachiever daw ako, dahil wala akong study habits. Ako naman, walang pakialam. Sa loob loob ko ay "dati ko nang alam yan lols." Bukod sa walang study habits, kuntento na lang ako sa pag pasa. Basta di bagsak ok lang. Ok lang na mag cut ako basta sa test makapasa ako. Siguro ito ang dahilan kung bakit may mga pagkakataon na naiinis ako sa mga taong pagkatapos pa lang mag check ng papel ay pumipindot na agad sa calculator para malaman kung ano ang dapat nilang score para maka 1 sa kanilang grado. Pero inis ba ito o inggit? Sila may gustong mangyari habang ako, walang pakialam. Apathetic, pathetic even.
Ang paghihirap ng magulang ko para mabigyan ako ng mabuting edukasyon ay sinusuklian ko ng kawalang kwentahang pagliliwaliw. Basketball dito, Dota dun, tambay dito, tulog dun. Pero sa di ko inaasahan pangyayari ay nakapag tapos din ako.
Ito marahil ang isang dahilan kung bakit di na rin ako sumali sa tinuring kong "contest" noon. Nung matapos ko ang thesis ko, nasabi ko sa sarili kong may silbi pa rin pala ako. Nung matapos ang defense, at nalaman ko ang score ko sa thesis ko, naging masaya ako. Sa wakas, narating ko rin ang gusto kong mangyari. Sa wakas, nagkaroon din ako ng pakialam.
------
Ito pala huhugutin ko rin sa blog sa friendster. tula ko habang umuulan. :)
Poem 1 [saw your pic on friendster]
-------------------
I dreamt of
sand castles and seashores
and sound of the crystalline waves
crashing subtlety on land
[While driving along East Avenue]
Pictures of you, then
came falling from the past
like the fading sunlight
on the distant horizon
[Heart jumping]
I held my tears.
[Of Joy? Of Sorrow?]
Nostalgic lines
of youthful vibrance
[Writes]
You were the soul
of my own soul
My love's apex
and its downfall
You made me L.O.V.E.
[Lay down my Own Very Essence]
But never taught me hate.
[Sigh]
I dreamt of
sand castles and seashores
and sound of the crystalline waves
crashing subtlety on land
With us leaving footprints
on the sifting sands.
POEM 2
-----------------------------
Patience is the rain
It's only good
As long as it keeps
pouring on
dropping
dripping from
the heavenly valves
of mercy and holiness
Yet mercy and holiness
still has limits
Wait until swords
of the sun penetrates
through the clouds
to burn
to boil
to disintegrate
every drop
every drip
of patience.
[i hate waiting, when I'm not the one who is suppose to be waiting.]
POEM 3
-------------------------------
[LOOOOOOOOONG OVERDUE POEM]
Nasan ang pag asa
Sa mundong ginagalawan?
Bawat patak ng ulan
Bawat tulo ng luha
Ang gulo at lungkot na dala
Tila ay di na mawawala.
Sakto palagi ang mga pangyayari.
Eto ako may gusto gawin, er, dapat gawin. Pero di ko magawa. Hindi dahil hindi ko gusto, or tinatamad ako, or wala lang ako oras. Palagi na lang ganito. Tapos may magagalit o mawawala sa 'yo pag di mo nagawa yung isang bagay. Palagi na lang talagang ganito. Ayaw ko pa naman maging issue ito o alibi sa di pagkakagawa sa isang bagay.
Kahit anong gawin kong tipid nangyayari ito. Minsan na nga lang ako kumain sa isang araw para lang makaipon, pero nagkakataon din na may mga di inaasahan na mga pangyayari para mawala yung mga inipon ko. Grrrrr.
From this day until the 20th, i have to choose between two things: be hungry while working (or not even work at all! walang pamasahe) or do that thing that I have to do. XD
----
Alam kong di naman talaga issue ang pera, pero minsan nangyayari. Malas ko lang. Panahon ko palagi.
Minsan pinapanalangin ko na anak na lang ako ng isang mayaman at sikat na mag asawa. Pero siguro gutom lang ako sa mga panahon na yun. hahahaha. Di ko siyempre ipagpapalit mga magulang ko. :)
----
Patay Gutom until 20. hahahaha.
